คร้ังหนึ่งในชีวิตของผมที่ได้ก้าวผ่านรั้วเทาแดง ผมเองผ่านประสบการณ์มาก็พอสม แต่ประสบการณ์ของคนเราไม่เคยหยุดนิ่ง วันแรกที่รู้ว่าตัวเองสอบติดที่มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒนั้นผมดีใจมากๆเพราะต้องยอมรับว่าผมปลื้มมหาวิทยาลัยแห่งนี้สุดๆบอกพ่อกับแม่เขาก็ดีใจ(แต่ไม่แสดงออกมา)แล้วเราก็ทำการไปโพสเมลล์ไว้ในเว็บไซต์ชื่อดังเว็บหนึ่งปรากฎว่ามีผู้ชายคนนึงแอดมาแล้วบอกเราว่า"เราติดคณะเดียวกับนายนะวันที่Xเจอกานที่ม."และตามมาอีกหลายๆคน ระหว่างที่ได้เข้าไปทำความรู้จักับรุ่นพี่ทุกๆชั้นปีนั้นก็ได้ทำความรู้จักกับเพื่อนๆอีกหลายๆคน(แต่ดันจำชื่อไม่ได้หลังจากนั้น^^) ในที่สุดผมก็จับกลุ่มกับเพื่อนได้ประมาณเจ็ดคนได้เวลาทำอะไรก็จะทำด้วยกันไปไหนก็ไปด้วยกัน ผมต้องไปเข้าค่ายอัตลักษณ์(ค่ายที่มหาวิทยาลัยเขาบังคับในเชิงปฐมนิเทศ)ทั้งหมดหกวันนั้นตัวผมเองไม่สบายอยุ่ก่อนแล้วแต่ในระหว่างเข้าค่ายดันฝนตกเลยเปียกฝนแฉะแบะเลยผลปรากฎว่าไม่สบายหนักกว่าเดิมแต่โชคดีตรงที่ว่ารู้จักรุ่นพี่คนหนึ่งเขาดีกับเรามากๆคอยดูแลเอาใจใส่เราตลอดเวลา เมื่อกลับมาเริ่มต้นเรียนก็เข้ากลุ่มเพื่อนทั้งเจ็ดคนเหมือนเดิมและเริ่มต้นเรียน(เล่นกันซะส่วนใหญ่เกรดเทอมแรกเลยสวยงามจนอยากผูกคอตาย^^)มีหลายๆอย่างที่ผมต้องยอมรับมากขึ้นและเข้าใจสังคมมากขึ้น เรียนรู้ที่จะเป็นผู้ใหญ่อย่างแท้จริงทั้งๆที่รุ่นพี่บางคนกลับไม่เอาประสบการณ์มาเป็นตัวช่วยเลย(หรือว่าเขาคิดไม่เป็นหว่า)มีบ้างที่ผมทะเลาะกับรุ่นพี่ การเรียนเทอมสองก็พอถูๆไถๆไปหนะครับแต่โชคดีตรงที่ว่าผมได้รู้จักเพื่อนกลุ่มใหม่และเพื่อนกลุ่มนี้เป็นเป็นที่ดีที่สุดที่เคยมีมาเรามีกันทั้งหมดสิบเอ็ดคนหนึ่งในนั้นมันเพื่องที่ผมสนิทมากๆสองคนนึงเป็นผู้ชายที่นิสัยนักเลง(ไม่ใช่ชอบหาเรื่องแต่ว่าเป็นคนถึงไหนถึงกัน)และอีกหนึ่งคนนั้นเป็นผู้หญิงที่ออกแนวคุณหนูนิดๆชอบอ้อนคนอื่นมักช่วยเหลือตัวเองไม่ค่อยจะได้ อิอิ(และมันก็เอ๋อๆนิดนึงด้วย^^")แต่ทุกคนก็รักกันกลมเกลียวทีมัดกันแน่นเหมือนเชือกที่มัดกันเป็นเกลียวแน่นผมมีความสุขมากที่ได้รู้จักและเข้าไปอยู่ในกลุ่มนี้เพราะเราเข้าใจกันและกันจึงทำให้ใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยได้อย่างราบรื่น เพื่อนๆที่มศวน่ารักกันมากๆต้องขอบอกเลยว่าน่ารักกันทุกๆคนเลยขอบคุณทุกๆคนนะครับที่ต้อนรับเราในฐานะเพื่อนคนนึง ผมมีความสุขที่ได้เข้ามาร่วมใช้ชีวิตเก็บเกี่ยวความรู้และประสบการณ์ทั้งหลายในการเรียนมหาวิทยาลัยแห่งนี้ วันนี้ผมคงต้องบอกได้ว่าผมรักและคิดถึงมหาวิทยาลัยแห่งนี้มากๆเพราะมันเป็นวันที่ผมกำลังจะเดินจาก มศว(แผ่นดินเทาแดง) แห่งนี้ไป ผมคิดว่าผมจะไม่มีวันลืมความรู้สึกที่มีให้แก่มหาวิทยาแห่งนี้ ขอบคุณคณะครูอาจารย์ทุกๆท่านนะครับที่ให้ความรู้แก่ผม ขอบคุณเพื่อนทุกๆคนที่ให้ผมรุ้จักคำว่า"สามัคคี"และ"การปกป้องคนที่เรารัก" ขอบคุณทุกความรู้สึกที่ได้มีร่วมกันมาจนถึง ณ วันนี้และจะมีตลอดไป ขอบคุฯเพื่อนทั้งสิบคนที่ค่อยช่วยเหลือผมและสอนให้ผมรุ้จักอะไรหลายๆอย่างเกี่ยวกับชีวิตของผมเอง ดั่งที่คนจีนมักจะพูดไว้เสมอว่า"ไม่มีงานเลี้ยงใดที่ไม่มีวันเลิกลา" ผมจึงคงต้องบอกทุกๆคนว่า ลาก่อนนะครับ ขอบคุณมากๆนะครับ มศว(ที่รักของผม)